Douaneaangifte bij Pakketverzending in Europa

Een douaneaangifte is een wettelijke verklaring van wat er in een pakket zit, wat het waard is, waar het is gemaakt en waarom het wordt verstuurd, ingediend bij de douaneautoriteit van het land waar het pakket binnenkomt. De douane bepaalt daarmee de verschuldigde invoerrechten en invoer-btw en of de goederen überhaupt naar binnen mogen.

Je hebt er een nodig zodra een pakket een douanegrens passeert. Binnen de EU-douane-unie is er geen grens te passeren, dus een pakket van Portugal naar Polen reist alleen op het verzendlabel. De regel die ons systeem hanteert is eenvoudig: ligt de afzend- of de bestemmingslocatie buiten de EU en gaat het om twee verschillende landen, dan verschijnt de douanestap in je bestelling. Een binnenlands pakket binnen een niet-EU-land, bijvoorbeeld van Londen naar Manchester, heeft ook geen aangifte nodig.

Voor de meeste verzenders komt dit nooit aan de orde. Ongeveer 99,8 % van alles wat we tussen augustus 2025 en juli 2026 vervoerden ging tussen twee EU-landen en had helemaal geen aangifte nodig. De rest passeerde een douanegrens, en ruwweg zeven op de tien daarvan hadden een traject in het Verenigd Koninkrijk.

De douaneroutes die we echt rijden, bereiken 18 bestemmingslanden; qua volume komen Zwitserland, Canada, Australië en Hongkong na UK. Kijk wat er voor jouw verzend- en bestemmingsland beschikbaar is bij pakket- en palletdiensten.

Bekijk de prijzen voor jouw route

Een goederencode, ook wel HS-code of tariefcode genoemd, is een numerieke indeling die een soort goederen in de internationale handel aanduidt. Douanediensten bepalen er het tarief mee en passen er invoerbeperkingen op toe; elk artikel op een aangifte heeft er een nodig.

De eerste zes cijfers komen uit het Geharmoniseerd Systeem van de Werelddouaneorganisatie en zijn overal gelijk. Daarna voegt elk land eigen cijfers toe voor zijn tarief- en statistiekregels, en daarom kunnen een EU-code en een Britse code voor hetzelfde product verschillen in lengte.

Zoek de uwe op in de bron die bij uw bestemming hoort:

• Naar de EU: de TARIC-databank van de EU.
• Naar het Verenigd Koninkrijk: het Britse douanetarief.

In onze douanestap staat naast het veld voor de goederencode een zoekfunctie, zodat u op productomschrijving kunt zoeken in plaats van nummers uit uw hoofd te leren. Past niets precies, kies dan de dichtstbijzijnde indeling in plaats van het veld leeg te laten.

Een douaneregelingcode (CPC) is een code op de douaneaangifte die de autoriteit vertelt onder welke douaneregeling de goederen worden geplaatst: definitieve invoer, tijdelijke invoer, wederuitvoer, actieve veredeling enzovoort. Hij staat naast de goederencode, die beschrijft wát de goederen zijn, en beantwoordt een andere vraag: wat ermee gebeurt.

Bij een gewoon handelspakket of een cadeau is de regeling een eenvoudige definitieve in- of uitvoer, en de douane-expediteur van de vervoerder vult de standaardcode in. Bij een boeking via Ecoparcel wordt er niet naar gevraagd. CPC's doen ertoe als je je aangiften zelf regelt, goederen ter reparatie uit- en weer invoert, of voorraad onder een bijzondere regeling verplaatst. De Britse codes staan in de gov.uk-collectie “UK Trade Tariff: volume 3 for CDS”, waar de bijlagen met regelingcodes en aanvullende regelingcodes staan, laatst bijgewerkt op 1 mei 2025.

Een EORI-nummer (Economic Operators Registration and Identification) is een uniek kenmerk waarmee douaneautoriteiten een bedrijf volgen door alle douaneprocedures waaraan het deelneemt. Elke marktdeelnemer die in het douanegebied van de EU is gevestigd, heeft er een nodig om in of uit te voeren.

Sinds de brexit zijn er twee, en ze zijn niet uitwisselbaar:

• EU-EORI: afgegeven door een EU-lidstaat, voor douaneprocedures in de EU. Het bestaat uit de landcode van twee letters van de afgevende staat, gevolgd door een in dat land uniek kenmerk, bijvoorbeeld DE123456789012.
• GB-EORI: afgegeven door HMRC, nodig voor de Britse importeur of exporteur bij Britse douaneprocedures. Het formaat begint met GB.

Een bedrijf dat in beide richtingen handelt, heeft er meestal twee. Je vraagt het aan bij je eigen nationale douaneautoriteit, en het is gratis.

Aan particulieren die persoonlijke pakketten versturen wordt normaal gesproken geen EORI-nummer gevraagd. De regel van de Europese Commissie is dat EORI-nummers marktdeelnemers identificeren; wie geen marktdeelnemer is, heeft er alleen een nodig als de nationale wetgeving van het betrokken EU-land of een andere EU-rechtshandeling dat vereist.

DDP (Delivered Duty Paid) is een Incoterm waarbij de afzender de invoerrechten, de invoer-btw en de inklaringskosten betaalt, zodat het pakket aankomt zonder dat er nog iets openstaat. In onze bestelling heet die optie „Ik betaal belastingen en douanerechten (DDP)”.

DDU (Delivered Duty Unpaid) is de regeling waarbij de ontvanger de invoerrechten en btw betaalt voordat het pakket wordt vrijgegeven. In 2010 verdween DDU uit de officiële Incoterms en werd het vervangen door DAP (Delivered At Place), dat precies hetzelfde werkt, maar vervoerders en verzendplatforms gebruiken in de praktijk nog altijd „DDU”. In onze bestelling staat „De ontvanger betaalt alle invoerbelastingen en douanerechten (DDU)”.

Wat je kiest, hangt af van voor wie het pakket bestemd is:

• Verkoop aan een consument: kies DDP. Een klant die vlak voor de levering een bericht krijgt met de eis om btw plus administratiekosten van de vervoerder te betalen, vergeet dat niet, en dit is de meest voorkomende klacht bij grensoverschrijdende bestellingen.
• Naar jezelf, naar een bedrijf of een cadeau voor iemand die het verwacht: DDU is prima, zolang de ontvanger weet dat er kosten aankomen.

Vervoerders in het land van bestemming rekenen bij DDU-zendingen bovenop de rechten en btw hun eigen administratiekosten voordat ze het pakket vrijgeven. Het bedrag verschilt per vervoerder en per land, dus check het gepubliceerde tarief van de vervoerder op de bestemming in plaats van het te schatten.

IOSS (Import One-Stop Shop) is een elektronisch EU-portaal waarmee een verkoper de invoer-btw int, aangeeft en afdraagt op afstandsverkopen van goederen tot 150 EUR die naar de EU worden verzonden, zodat de koper bij levering niets extra betaalt. Het bestaat sinds 1 juli 2021, dezelfde datum waarop de btw-vrijstelling bij invoer tot 22 EUR verdween en alle in de EU ingevoerde goederen btw-plichtig werden (Europese Commissie, VAT One Stop Shop).

Registratie voor IOSS is niet verplicht. Verstuur je een handvol zendingen per jaar, dan wegen de kosten van registreren en aangifte doen vaak niet op tegen het voordeel: verzend dan gewoon DDP en draag de btw zelf af.

Eén ding om te weten voordat je afrekent: kies je DDU voor een pakket naar de EU, dan vraagt onze bestelflow een IOSS-nummer. Dat is een bewuste regel, geen bug. Zonder IOSS-nummer komt het pakket aan met onbetaalde btw, factureert de vervoerder op de bestemming die aan je ontvanger, rekent er administratiekosten bij en blijft de levering stilliggen tot iemand betaalt. Heb je geen IOSS-nummer voor een verkoop naar de EU, kies dan DDP.

De IOSS-gids behandelt registratie, tussenpersonen en aangifte in detail.

• Beschrijf de goederen nauwkeurig. Laat “kleding”, “persoonlijke bezittingen” en “cadeaus” achterwege. Schrijf wat het artikel is, waarvan het gemaakt is en hoeveel het er zijn.
• Geef de echte waarde op. De douane toetst de marktwaarde, en een te laag aangegeven pakket wordt tegengehouden, opnieuw gewaardeerd en soms beboet. Te laag aangeven laat bovendien uw dekking vervallen als het pakket verloren gaat.
• Geef werkende contactgegevens van de ontvanger. Kan de douane hem niet bereiken, dan komt het pakket op uw kosten terug.
• Zet op elk artikel een goederencode. Bestaat er geen exacte match, gebruik dan de dichtstbijzijnde in plaats van het veld leeg te laten.

Zodra het pakket onderweg is, kunt u uw pakket volgen en zien wanneer het elk douanecontrolepunt passeert.

Heb ik een douaneaangifte nodig om binnen de EU te verzenden?
Nee. De EU is een douane-unie, dus een pakket tussen twee lidstaten passeert geen douanegrens en heeft geen aangifte, geen goederencodes en geen EORI-nummer nodig. Een aangifte is nodig zodra een van beide uiteinden van de route buiten de EU ligt, het Verenigd Koninkrijk inbegrepen.

Wat is een CPC (douaneregelingcode)?
De CPC vertelt de douane onder welke regeling de goederen worden geplaatst: definitieve invoer, tijdelijke invoer, wederuitvoer, actieve veredeling enzovoort. De goederencode zegt wat de goederen zijn; de CPC zegt wat ermee gebeurt. Bij gewone pakketzendingen vult de vervoerder de standaardcode in.

Heb ik als particulier een EORI-nummer nodig?
Normaal niet. EORI-nummers identificeren bedrijven in douaneprocedures, en particuliere afzenders die persoonlijke spullen of cadeaus versturen wordt er meestal niet om gevraagd. Verkoopt u commercieel goederen, ook in kleine aantallen, vraag het dan aan bij uw nationale douane. Registratie is gratis.

Wie betaalt de douanekosten, de afzender of de ontvanger?
Degene die de zendingsvoorwaarden aanwijzen. Bij DDP betaalt de afzender invoerrechten, invoer-btw en inklaring. Bij DDU, officieel DAP, betaalt de ontvanger voordat het pakket wordt vrijgegeven, plus de behandelingskosten van de vervoerder in het bestemmingsland. U kiest tijdens het bestellen, en bij verkoop aan consumenten is DDP de betere keuze.

Wat gebeurt er als mijn douaneaangifte niet klopt?
Het pakket blijft aan de grens staan zolang de douane vragen heeft, en dat kost meestal dagen. Te laag gewaardeerde of vaag omschreven goederen kunnen opnieuw worden gewaardeerd, beboet, op uw kosten teruggestuurd of in beslag genomen. Een aangifte onderweg corrigeren gaat traag, dus controleer omschrijvingen, waarden en goederencodes voordat u boekt.

Kijk eerst naar de route. Twee EU-landen: geen douanestap om rekening mee te houden. Ligt één uiteinde buiten de EU, dan hebt u omschrijvingen van de artikelen, waarden, goederencodes en een keuze over wie de rechten betaalt nodig. Verzamel dat vooraf en niet halverwege het bestellen.

Open een gratis account en vraag een prijs voor uw route op